Cumartesi, Ağustos 8

Bir Son

Ben artık yokum.

Artık yazamıyorum, bitiremiyorum, başlayamıyorum. Özür dilerek söylüyorum ki, gün geçtikçe tükeniyorum. Sanırım, artık en doğrusu, bir kendime yazmak.

İyi miyim? Bilmiyorum.
Ayyaş verilen kararlardan değil bu.


Haldun Bey yok artık, hayata övmek, sövmek yok, kızım yok artık... kızım yok.
Çarşafsız sevişenler, tanıdık yabancılar yok.

Hatırlayan vardır, renk renk ilaçları anlattığım yazıyı. Biliyormuşum ben aslında içten içe, hep, her zaman yaşayacağımı; malum olmuş olsa gerek. Ama artık onlar da yok.

Hayadeh'e yazılan yazılar yok artık. Dilek sigarası tutmak da, yakmak da yok. Adaletsizliğe duyduğum öfkeyi mürekkebe katmak yok.


Artık yok.

Ben yokum.


Bunu yazmak dahi istemezdim; lakin buradaki, diğer değersiz şeyleri okuma lütfunu gösteren insanlara yüzümü habersiz çevirmenin bana yakışıp yakışmadığı sorgusunu içimde sonlandıramıyorum.

Nice zamandır yazdığım şeyleri okuyan, yorumlarıyla bana kendimi harika hissettiren, elektronik postalarıyla değersizliklerime değer katan ve şimdi, bunu okumakta olan güzel insanlar...

Çok teşekkür ederim. Ayrı ayrı, öyle güzel insanlarsınız ki...

Gerçekten, çok teşekkür ederim.

Ama ben artık yokum.

Sürç-i lisan ettiysem, affola.

Kalın sağlıcakla.

Son kez,
Faruk Makina
 
 
Tüm hakları saklıdır. Copyright © 2010 Faruk Makina
Blogger Theme by BloggerThemes Design by Diovo.com